Ucieleśnienie idei wolności Europy, przenikliwość poli¬tyczna i prześladowana szlachetność — oto wersja postaci baronowej de Staël, wylansowana przez biografów, a wy¬wodząca się z pierwszych ocen ukształtowanych w środo¬wisku jej rodziny. Intencja weryfikacji zawiodła bonapar¬tystów na pozycje skrajnie przeciwne. Madame de Staël stała się dla nich ucieleśnieniem politycznego intryganctwa, nastrojów frustracji, wreszcie — starannie ukrywanej, a przecież łatwej do zdemaskowania interesowności.
Konflikt między generałem Bonaparte a panią de Staël, który miał urosnąć do rozmiarów sprawy historycznej, za¬czął się zarysowywać już od momentu pierwszych zetknięć w roku 1797.
Kim byli wtedy oboje? W jakim środowisku, dzięki ja¬kim ludziom mogli się spotkać? Jaki był teren owej ma¬łej wojny, o której wspominał więzień z wyspy Świętej Heleny?
Naczelny wódz armii włoskiej miał wtedy lat 28. Po wiosennej kampanii jego nazwisko było na ustach wszy¬stkich; Europa zafascynowana niezwykłością talentu i ogro¬mem czynu zaczęła wiązać losy Francji z osobą „Małego Kaprala\\\". I nigdy chyba sława zwycięzcy spod Montenot-te, Castiglione i Arcole nie jaśniała czystszym blaskiem.
| |
|